Utworzone przez: Paulina Owczarzak


Płytka przedsionkowa Schönherra- Hotza

  • aparat stosowany u małych dzieci;
  • wykorzystywany do leczenia tyło zgryzów, zgryzów otwartych, ćwiczenia mięśni warg i policzków;
  • aparat składa się z części właściwej i kółka do ćwiczeń; część właściwa na wysokość sięga sklepienia i dna przedsionka, styka się z najbardziej dowargowo wysuniętymi siekaczami, natomiast na szerokość sięga do drugich zębów trzonowych mlecznych.


Płytka podniebienna z wałem prostym

  • wykorzystywana do leczenia pogłębionego nagryzu pionowego, stosowana w uzębieniu mlecznym i mieszanym;
  • składa się z płyty podniebiennej i wału prostego; płyta pokrywa podniebienie i powierzchnię podniebienną zębów bocznych powyżej ich największej wypukłości, natomiast wał biegnie od kła do kła, hamując wyrzynanie zębów przednich.


Płytka podniebienna z wałem skośnym

  • wykorzystywana do leczenia tyło zgryzu z przechyleniem zębów przednich, stosowana w uzębieniu mlecznym i mieszanym;
  • składa się z płyty podniebiennej i wały skośnego; płyta pokrywa podniebienie i powierzchnię podniebienną zębów bocznych powyżej ich największej wypukłości, natomiast wał skośny biegnie od kła do kła i opiera się na guzkach podniebiennych zębów przednich.


Równia nakładkowa

  • stosowana w wadach poprzednich z małym odwrotnym nagryzem pionowym;
  • masa akrylowa aparatu pokrywa korony wszystkich zębów dolnych, co zapobiega ich wydłużaniu, a w przedniej części uformowana jest równia pochyła.


Równia skrzydełkowa

  • wykorzystywana w leczeniu wad doprzednich z głębokim odwrotnym nagryzem pionowym;
  • masa akrylowa pokrywa korony dolnych zębów przednich, natomiast w górnej części uformowana jest równia podchodząca pod zęby przednie górne.


Równia prosta

  • wykorzystywana do leczenia poprzednich wad zgryzu i zgryzu krzyżowego częściowego przedniego;
  • płaszczyzna ślizgowa w miejscu nagryzu zębów siecznych górnych jest lekko wypukła, styczna do miejsca nagryzu tworzy z zębami górnym kąt 45 o. Dalsza część płaszczyzny jest spłaszczona i wymodelowana w taki sposób, aby sięgała do ok. 5 mm za miejscem nagryzu.


Czepiec z procą bródkową

  • aparat zewnątrzustny wykorzystywany do leczenia wad z grupy przodozgryzów oraz zgryzów otwartych całkowitych;
  • stosowana w uzębieniu mlecznym, mieszanym i stałym;
  • składa się z czepca zbudowanego z taśm obejmujących owłosioną część głowy (czasami również czoło), części obejmującej bródką i gum łączących.


Płytka Schwarza

  • aktywny aparat płytkowy, wykorzystywany do leczenia z gryzów otwartych, przodozgryzów i zgryzów krzyżowych;
  • aparat ma postać płytki górnej lub dolnej, wykonanej z masy akrylowej; wyposażony jest także w elementy druciane oraz śrubę (lub śruby) ortodontyczną;
  • elementy druciane utrzymują aparat w prawidłowej pozycji oraz powodują zamierzone przekształcenia nakreślone planem leczenia.


Aparat blokowy Robina

  • aparat obuszczękowy, wykorzystywany do leczenia wszystkich rodzajów wad; jest szczególnie zalecany w okresie uzębienia mlecznego i mieszanego;
  • składa się z trzonu akrylowego, który stanowią dwie płyty zespolone w zgryzie konstrukcyjnym;
  • aparat wyposażony jest w śrubę ortodontyczną oraz elementy druciane.


Aktywator Andersena

  • aparat obuszczękowy, w budowie podobny do aparatu blokowego Robina, jednak nie posiada elementów mechanicznych (śruba ortodontyczna);
  • ze względu na brak śruby znajduje mniejsze zastosowanie w leczeniu zwężeń i stłoczeń zębów.


Aparat Klammta

  • wykorzystywany do leczenia tyło zgryzów, przodozgryzów, zgryzów głębokich, otwartych i krzyżowych oraz stłoczeń zębów;
  • w zależności od leczonej wady, aparat Klammta posiada różne modyfikacje;
  • aparat w budowie podobny do monobloku Robina, różnica dotyczy zasięgu części akrylanowej- płyta górna jest wycięta pod siekaczami oraz w linii środkowej podniebienia, akryl zastąpiono łukiem podniebiennym w kształcie pętli Coffina.


Aparat Wunderera

  • aparat wykorzystywany do leczenia wad poprzednich;
  • składa się z dwóch oddzielnych płyt ustawionych w zgryzie konstrukcyjnym ( zgryz prosty), połączone są w odcinku przednim śrubą Weissego;
  • rozkręcanie śruby Weissego powoduje cofanie płyty dolnej i dolnego łuku zębowego ora wysuwanie płyty górnej i górnego łuku zębowego.


Twin-block

  • aparat wykorzystywany do leczenia tyło zgryzów ze zwiększonym nagryzem poziomym;
  • w budowie podobny do podwójnej płytki Schwarza z wodzidłami bocznymi; wodzidła są ścięte skośnie pod kątem 45 stopni i zlokalizowane najczęściej na wysokości przedtrzonowców.


Bionator Baltersa

  • aparat występujący w trzech odmianach:
    • typ podstawowy- do leczenia tyłozgryzów;
    • typ zasłonowy- do leczenia zgryzów otwartych;
    • typ odwrotny- do leczenia przodozgryzów.
  • bionator posiada różne modyfikacje w zależności od typu aparatu; 
  • składa się z części akrylowej, łuku wargowego ( zmodyfikowany łuk Bimlera- przedłużone pętle policzkowe odsuwające wargi i policzki od zębów) i łuku podniebiennego lub językowego (pętla Coffina);
  • aparat stosuje się we wczesnym leczeniu, przygotowującym do późniejszego leczenia aparatu stałego oraz w leczeniu retencyjnym.


Aparat Metzeldera

  • zmodyfikowany aktywator z odsłoniętym podniebieniem;
  • z dolnej płyty wychodzą dwa skrzydełka oparte na zębach bocznych górnych i części dziąsłowej;
  • śruba znajduje się za zębami dolnymi siecznymi.


Aparat Ostrowskiego

  • zmodyfikowany aktywator do leczenia zgryzu przewieszonego;
  • część akrylowa umiejscowiona jak w klasycznym aktywatorze, śruba znajduje się za zębami siecznymi dolnymi;
  • dolny łuk wargowy jest aktywny do zębów;
  • pętla z drutu naciska od strony policzkowej na zęby w zgryzie przewieszonym, akryl od strony podniebiennej musi być odciążony.


Aparaty elastyczne

Aparaty elastyczne są również nazywane aparatami sprężynowymi. Leczeni tego typu aparatami określa się jako dynamiczno-czynnościowe. Sprężystość służy zwiększeniu pracy mięśni. Do wad aparatów elastycznych należy zaliczyć podatność na odkształcenia, pękanie drutów, co wiąże się z częstymi naprawami.


Elastyczny otwarty aktywator Klammta EOA

  • aparat o zredukowanej części akrylanowej: z podniebienia oraz z okolic przedniego odcinka szczęki i żuchwy;
  • łuki wargowe wyposażone w pętle policzkowe Bimlera, łuk podniebienny stanowi sprężyna Coffina, występują również sprężyny protruzyjne;
  • zgryz konstrukcyjny: zgryz prosty (wysunięcie żuchwy do 1 cm);
  • noszenie 24 godz. na dobę.


Regulator czynności Fränkla

  • aparat elastyczny, występujący w czterech odmianach:
    • regulator czynności FR I- do leczenia wad zgryzu z I klasą Angle’a i tyłozgryzów z protruzją;
    • regulator czynności FR II- do leczenia tyło zgryzów z retruzją;
    • regulator czynności FR III- do leczenia przodozgryzów;
    • regulator czynności FR IV- do zgryzów otwartych i protruzji dwuszczękowej.
  • zgryz konstrukcyjny: zgryz prosty w przypadku konieczności wysunięcia żuchwy do 2 mm lub podniesienia zwarcia i spłycenia nagryzu pionowego;  w innych przypadkach istnieje możliwość stopniowego wysuwana żuchwy.
  • budowa aparatu:
    • elementy akrylowe: tarcze policzkowe i peloty wargowe,
    • górny i dolny łuk wargowy ( wykonane z drutu o średnicy 0,9 mm),
    • górny łuk protruzyjny ( wykonany z drutu o średnicy 0,6-0,8 mm),
    • dolny łuk językowy ( wykonany z drutu 0,8 mm) lub akrylowa tarcza językowa,
    • pętle na kły górne ( drut 0,9 mm),
    • łuk podniebienny ( drut 1-1,1 cm)
    • dodatkowo: ciernie zgryzowe i śruby ortodontyczne.
    • tarcze akrylowe sięgają w pionie od sklepienia górnego przedsionka do dolnego sklepienia. W poziomie natomiast sięgają od pierwszego przedtrzonowa do ostatniego trzonowca. 

Regulator czynności FR I:

  • peloty umiejscowione w przedniej części dolnego sklepienia przedsionka ( ma to na celu odsunięcie wargi dolnej i pobudzenie poprzedniego wzrostu żuchwy);
  • łuk podniebienny tworzy na środku podniebienia pętlę otwartą z przodu, co pozwala na rozsuwanie tarczy akrylowych;
  • łuk wargowy górny jest aktywny do zębów, łuk dolny jest bierny w stosunku do zębów;
  • ciernie umiejscowione na pierwszych trzonowcach górnych stabilizują aparat.

Regulator czynności FR II:

  • występują łuki protruzyjne górne;
  • łuk podniebienny pozbawiony pętli.

Regulator czynności FR III:

  • peloty wargowy umiejscowione w przedniej części górnego sklepienia przedsionka;
  • dolny łuk wargowy aktywny do zębów.

Regulator czynności FR IV:

  • dolne peloty wargowe;
  • występują ciernie lub pętelki na górnych pierwszych przedtrzonowcach i pierwszych trzonowcach.


Aparat Bimlera

  • aparat elastyczny, występujący w trzech odmianach:
    • typ A- do leczenia tyło zgryzów,
    • typ B- do leczenia zgryzów głębokich z I klasą Angle’a,
    • typ C- do leczenia przodozgryzów.
  • jest wykonywany dwufazowo, oddzielnie cześć górna i dolna; obie części zestawiane są w zgryzie konstrukcyjnym (zgryz prosty) i połączone elementami drucianymi.

Typ A:

  • dwa skrzydełka akrylowe obejmują kły i zęby boczne od strony podniebiennej, na siekacze dolne nałożona czapeczka lub obecna jest pelota w dolnym sklepieniu przedsionka;
  • elementy druciane aparatu: górny łuk wargowy Bimlera ( wykonany z drutu twardego o średnicy 0,9 mm), łuk dolny z sprężystymi końcami ( 0,9 mm średnicy), sprężyny protruzyjne, łuk językowy, pętla Coffina.
  • łuk wargowy Bimlera jest aktywny do zębów siecznych w 1 wysokości koron, łuk wyposażony jest w długie pętle policzkowe, zagięcie powrotne pętli umiejscowione jest na wysokości dystalnej ściany drugiego trzonowca mlecznego lub mezjalnej ściany pierwszego trzonowca stałego

Typ B:

  • zamiast górnego łuku wargowego, występuje łuk podniebienny ( średnica drutu 0,8-0,9 mm), który wychodzi na stronę przedsionkową między zębami przedtrzonowymi ; 
  • tworzy zakrzywienie wokół pierwszego przedtrzonowa i wraca na stronę podniebienna dystalnie do kła, od strony guzków podniebiennych górnych siekaczy tworzy poziome pętle pokryte gumowym wężykiem.

Typ C:

  • występuje łuk wargowy zstępujący w modyfikacji Bimlera: wychodzi na stronę przedsionkową za lub przed kłami, tworzy pętlę skierowaną ku górze i następnie biegnie w dół;
  • łuk zstępujący jest aktywny do zębów siecznych dolnych.


Kinetor Stockfischa:

  • aparat elastyczny, składający się z dwóch płyt akrylowych połączonych w zgryzie konstrukcyjnym;
  • połączone są za pomocą szerokich pętli, odsuniętych od zębów bocznych na odległość ok. 2 mm;
  • z górnej płyty akrylowej wychodzą pionowe pętle z gumowymi wężykami ( elastyczność gumy stymuluje nagryzanie na płyty aparatu), pętle na mają kontaktu z zębami bocznymi, co zapobiega ich skracaniu;
  • wskazania do noszenia kinetora: tyło zgryz z protruzją, retruzją i neutralnym ustawieniem zębów siecznych, stłoczenia, zgryz krzyżowy, głęboki i otwarty, przodozgryz.


Stałe aparaty ortodontyczne

Wyróżniamy stałe aparaty cienkołukowe i grubołukowe. 

Aparaty cienkołukowe stosuje się w celu zmiany położenia zębów i zmiany kształtu łuku zębowego. Druty ortodontyczne mają niewielką średnicą- druty o wymiarach rzędu 0,01 cala.

Aparaty grubołukowe stosuje się również w celu zmiany położenia zębów i zmiany kształtu łuku zębowego, ale ze zmianą położenia podstaw kostnych. Druty ortodontyczne wykonane z drutu o średnicy 0,8; 0,9; 1,0; 1,1; 1,2 mm).


Łuk podniebienny Goshgariana:

  • łuk przebiegający w poprzek podniebienia, odsunięty od błony śluzowej na odległość 1,5-3 mm;
  • wykonany z drutu stalowego o średnicy 0,8 lub 0,9 mm;
  • do rurek na podniebiennej części pierścieni umocowanych na zębach, wprowadzone są dwie części retencyjne;
  • łuk stosowany jest najczęściej jako element dodatkowy do aparatu cienkołukowego. Powoduje zwiększenie zakotwienia w tylnym odcinku łuku zębowego, rotację lub wychylenie trzonowców oraz pozwala na utrzymanie szerokości podniebienia.


Łuk językowy:

  • łuk przebiegający wzdłuż wyrostka zębodołowego od strony językowej, jest odsunięty od błony śluzowej na odległość 1,5- 3 mm;
  • wykonany z drutu stalowego o średnicy 0,8 lub 0,9 mm;
  • do rurek na podniebiennej części pierścieni umocowanych na zębach, wprowadzone są dwie części retencyjne;
  • łuk stosowany jest najczęściej jako element dodatkowy do aparatu cienkołukowego. Powoduje zwiększenie zakotwienia w tylnym odcinku łuku zębowego, rotację lub wychylenie trzonowców i siekaczy dolnych oraz pozawala na utrzymanie długości łuku zębowego.


Quad- helix:

  • łuk cztero lub dwupętlowy (bi- helix);
  • wykonany z drutu stalowego o średnicy 0,8 lub 0,9 mm;
  • do rurek na podniebiennej części pierścieni umocowanych na zębach, wprowadzone są dwie części retencyjne;
  • aparat pozwala na poprzeczne rozszerzenie łuku zębowego oraz policzkowe lub podniebienne przechylenie trzonowców. stosowany jest także jako element dodatkowy do aparatu cienkołukowego.


Aparat Nance’a:

  • aparat w budowie przypominający Quad- helix, lecz część łącząca pętle jest pokryta akrylem;
  • jest stosowany do zwiększenia zakotwienia zębów bocznych.


Aparat Pendulum, Pendex:

  • aparat stały stosowany do korekcji wad klasy II, powoduje dystalizację i derotację zębów trzonowych;
  • występuje śruba ortodontyczna i inne elementy dodatkowe (np. sprężyny, ciernie);
  • część akrylowa jest odsunięta od podniebienia na odległość 1,5-3 mm;
  • w typie Pendex śruba ortodontyczna i elementy druciane łączą część akrylową z pierścieniami w fazie rozkręcania śruby, następnie są przecinane.


Aparaty do szybkiej ekspansji podniebienia

  • wskazane w przypadku poprzecznego niedorozwoju szczęki, w przypadkach zgryzu krzyżowego bocznego i całkowitego, przy dużych stłoczeniach zębów, we wczesnym leczeniu wad poprzednich;
  • elementem mechanicznym jest śruba ( np. typu Hyrax), szerokość śruby: 7-12 mm;
  • pierścienie ortodontyczne ( umiejscowione na zębach trzonowych i przedtrzonowych) są zawsze lutowane;
  • rozkręcanie śruby powoduje rozerwanie struktur szwu podniebiennego, a następnie ich gojenie. 
     

Copyright © 2012 Kamila Sroka. Wszelkie prawa zastrzeżone.